deelnemers Huis van de Toekomst

malva kingsley

Malva Kingsly (astrologe en bedrijfsadviseuse) voorziet alles. Zij heeft geleerd te accepteren dat de loop der dingen onvermijdelijk is. Maar wat gebeurt er als dat betekent te aanvaarden dat je verliest waar je het meest van houdt?

quotes
De westerse wereld kent allang geen relatief harmonisch evenwicht van de geestelijke functies meer. Ze heeft een beslissing met verstrekkende gevolgen genomen (eeuwen geleden al): haar keuze is gevallen op de theoretische functie. Het avondland heeft het accent gelegd op het wetenschappelijke begrip, op de verovering van het kwantitatieve, en heeft de kwaliteit naar de achterste rijen gedrongen. Het heeft de natuurlijke eenheid van onze leefwijze prijsgegeven en alle kaarten gezet op de beheersing van de wereld met de methodes van het wetenschappelijk onderzoek. En het onderwijs brengt ons precies hetzelfde bij. We worden logisch, rationeel, systematisch opgevoed en gevraagd om zo het leven door te komen. Niemand zal de voordelen van de theoretische functies bestrijden maar het gevaar van de eenzijdigheid kan evenmin overzien worden.

Ik ben ervan overtuigd dat de werkelijkheid niet op de menselijke maat is toegesneden. Wetenschap en filosofie gaan aan die gedachte voorbij. Zij pogen de werkelijkheid juist terug te brengen tot menselijke proporties.

In liefdesrelaties laten de hardnekkige tegenstrijdigheden van het hedendaagse leven zich heel duidelijk zien. Wij proberen het onmogelijke te bereiken: een veilige relatie met tegelijkertijd de mogelijkheid er elk moment mee op te houden. Of, liever nog, een diepgevoelde echte liefde beleven die we elk moment kunnen herroepen. Zonder onvoorwaardelijkheid en de bereidheid om je eigenbelang opzij te zetten is echte liefde onmogelijk.

Geld is zeker niet het slijk der aarde, geld is een zegening die je vrij maakt.

Wijsheid kan nederig zijn als dat nodig is. Ze weet de handen in de zakken te houden als iemand lijkt te verdrinken, omdat ze weet dat hij kan zwemmen en daar zelf achter moet komen. Wijsheid is ook iemand aan je borst drukken terwijl alles er op wijst dat hij een pak slaag verdient.

Ons leven wordt bepaald door kosmische krachten die wij niet kennen. Om onze angst te kunnen bedwingen, verlangen wij er naar om ze te kunnen beïnvloeden. Dit is magie. Dit is waar de alchemisten naar op zoek zijn, met hun brander en kolf. Ik weet niets van alchemie, maar ik weet wel dat zij op de verkeerde weg zijn. De werkelijkheid laat zich door niets veranderen dan de geest. Om dingen anders te maken, hoef je ze niet aan te raken, je moet ze alleen anders zien.

Het denken is slechts een specifieke ontwikkeling van het bewustzijn, ongetwijfeld waardevol en nuttig, maar ook extreem eenzijdig en potentieel gevaarlijk omdat het de neiging vertoont zich af te zonderen van het meer vitale bewustzijn en om het ijle zijn eigen theorieën te gaan ontwikkelen.

Het echte bewustzijn is het bewustzijn dat overblijft nadat alle denken is gestopt en alle ideeën en gedachten als overtollige ballast overboord zijn gezet. Pas dan kan de ballon opstijgen.

For lost is my mind
Silent by dawn
Loves away stolen
And hurting is long
So ask me no questions
Sing me no songs
Follow me nowhere
I’m already gone

Without you now I must pass over the chain each night alone My magician, my love Was this a final act of disappearance? Could it be then That you are still on your way down?

Give me a sign, my dear In a moment of strength I will join you on your path

Warmth… Seperation… Descention… Definition… Release…

Black has finally overcome the threat of red

My love, I now understand the chain And within the lock, the lilies are turning Away from the light We fall, my love, together Come to me… (until now withholding) Release… (until now withholding) Release… (Matthew Barney)

Mijn lichaam herinnert zich de laatste geliefde.

Wat we zijn, niet wat anderen willen dat we zijn…

Dit soort passages, daar hield ze van. Ze boeiden haar meer dan de mooiste plot. Ze veranderden voorgoed haar visie op de wereld om haar heen.

De wijze Adam Smith zei het al: je bevrijding begint bij het onderkennen van je beperkingen.

Kunnen mensen een connectie creëren met techniek, waardoor het een spirituele connotatie krijgt?

Uranus komt na Saturnus. Saturnus is de begrenzer en Uranus breekt grenzen. Het is een hele elektrische planeet. Hij versnelt je. Dat kan je onrustiger maken dan je misschien wilt.

Mercurius is de planeet van de communicatie, het teken waar hij in staat zegt hoe je dingen weet te verwoorden, hoe je communiceert.

Boogschutter is doodeerlijk, zo eerlijk dat je er gek van wordt.

Maan staat voor waar je je bij thuisvoelt.

Zenboeddhisme is houthakken en water halen en dan wordt je verlicht en ga je weer houthakken en water halen.

Doordat je je zon in het twaalfde huis hebt staan, kan het zijn dat je weinig grip hebt op je ego. Je hebt geleerd je ego los te laten, jezelf dienstbaar te kamen aan een groter geheel.

Het is moeilijk te benoemen, omdat het zo’n vage oersoep is waar je je dan in begeeft.

In de kern is alles al aanwezig. Je hoeft het alleen nog maar te ontvouwen.

anna tabaknikova

Anna Tabaknikova (wetenschapster) weet wat er te koop is op het gebied van technologie en nieuwe media. You name it, she’s got it. And she knows how to use it. Communicatietechnologie is de toekomst. Waar wij het zelf niet meer weten neemt de technologie het over. Wij hebben niets meer te vrezen. Is deze overgave aan de technologie een verlangen naar big daddy of levensangst?

quotes
WHAT THE HELL AM I DOING HERE!?

In order to make emerging (virtual) realities truly as open as they claim to be, we shouldn’t forget that every action we take, can influence the path of the events. ‘We’re all in the same boat’, and every person taking part in the evolution of virtual communities should be aware of their responsibility.

In mijn eigen werk ben ik veel bezig met het tactiele. Aanraking is een heel directe en intieme zintuiglijke ervaring. Ik zoek naar manieren om dat deel te maken van digitale communicatietechnologie. Uiteindelijk moet het mogelijk zijn om direct in te grijpen op de hersengolven en zo het menselijke denkvermogen te transformeren.
Dat heeft niets met artificialiteit te maken, maar met de grenzen van onze waarneming en voorstellingsvermogen.

gus coleman

Gus Coleman (beeldend kunstenaar), voorziet dat elk geloof in een gemeenschappelijke ideologie zelfbedrog is. Tot op zekere hoogte kan een dergelijk geloof wellicht verhullen dat wij feitelijk egoïstische machtswellustelingen zijn, maar uiteindelijk overwinnen onze primitieve driften altijd. Daarom is het nu meer dan ooit van belang om terug te keren naar de autonome zelfvoorzienende gemeenschap. Total bonding in combinatie met ‘samen tegen de rest van de wereld.’ Visionair of een extreem geval van cowboy en indiaantje spelen?

quotes
‘I say what I have to say. That’s my duty. If I don’t say it, who’s going to say it for me?

Art and life merge into one because its motto is: if it is called art, almost anything is possible.

In my selfsupporting community I investigate the border between the individual and society as well as that between individuals. In an increasingly regulated, controlled and ever-expanding social order, how can you remain independent and self-supporting, free to come and go as you will?

Human beings are, so to say, the connection between the different elements of my installation. They have to produce enough shit to keep the system going. Because the gas that comes from the biogasinstallation is used to, say, produce steam to cook meals.

Groupmembers were selected base don four criteria that were all about commitment to and usefulness for the group: first, they had helped to build and work with the system, and therefore, had a meaningful interest in the experiment; second: they had desirable personal merits, including conscientiousness, efficiency, disposition, and the ability to prevent or avoid conflicts; third they knew the experimental program well and had participated in decisions to modify a given program and fourth, they had passed a board of special medical examiners. Before they were closed into the system they underwent detailed training, including cultivation techniques, treatment of biomass, cooking and maintaining optimal conditions.

If complexity is the ability to suspend and adopt different beliefs as they are useful or appropriate, one after another, then multiplexity is the holding of more than one reality at the same time. These realities may be as different – or even contradictionary – as the old science and the magical thinking of a child. Thruth is multiple. One can never become multiplex if afraid of paradox or enslaved by the god of consistancy. Multiplex vision is paradoxical vision, new logics, the sudden completion of startling patterns. The mastery of multiplexity makes it possible to see the world in many dimensions, it is like peering into a jewel of a thousand different faces. The multiplex man will see all thruths as interlocking parts of a greater thruth.

We’re moving along and a lot of times we stumble and fall and back up and all that stuff. But as long as we’re stumbling in the right direction, we’re probably doing allright. (Bill Clinton)

Hope and despair not only determine much of human behaviour, they also help us define what makes us so different from the other species. We are the only animals that are able to escape the confines of present time, imagine various scenarios about the future, and base our behaviour on the hope that generates. (Anthony Reading)

As far as we can tell, other animals do not construct mental models of the universe that enable them to predict what might happen in the future. They are, as a result, limited essentially to the present and to simple expectations of it’s uninterrupted continuity. (Anthony Reading)

We are all captives of the belief systems we have built and tend to discount information that does not fit into them. (Anthony Reading)

Much of the genius of our species rests on our ability to construct mental replicas of the world inside our head, as this is what enables us to imagine and pursue the futures we disire. (Anthony Reading)

Hope is a uniquely human emotion that energizes us to engage in projects we believe will enhance our future well-being, even if they are of no immediate value to us. Without hope to fuel our dreams and our ambitions, we become captive to whatever is happening in our immediate environment. Without hope’s ability to transcend the limits of the present, we lose ourselves as independent entities, our feelings of mastery, and our sense of purpose. (Anthony Reading)

Hope gives us a vision that things can be better, rather than just continuing as they have been, an expectation that some desired goal can be attained. It has been the driving force behind all of humanity’s great achievements through the ages, the flame that fired the creative energies of our great scientists, inventors and adventurers. (Anthony Reading)

Unrealistic anxieties about all sorts of possible future harm burden the lives of many people in more entrepreneurial societies and are the basis of a number of psychiatric disorders. The mixture of hope and fear with which we view the future helps shape what we make of it, as well as what it eventually makes of us. (Anthony Reading)

Mankind has always been fascinated by the predictable. The daily orbit of the sun,the waxing and waining of the moon, and the change of the seasons became the first things our ancestors counted on in predicting the future. They were, in fact, so impressed with this recurring acts of nature that they made of them gods, which they worshipped with supersttious rituals and sacrifices. They also afforded special prestige to individuals who claimed to have a gift for seeing into the future. Numerous oracles, prophets, seeers, soothsayers, augers, sorcerers, astrologers, diviners, clairvoyants, and mystics have occupied prominent places in every recorded culture. (Anthony Reading)

Different cultures have different beliefs, different rules, different political systems, and different religions, each of which is based on its own set of assumptions about nature and place in the scheme of things. This is why it is difficult for individuals to change from one cultural or political system to another without first changing theit underlying beliefs and assumptions. (Anthony Reading)

The future is always somewhat of a gamble; our task is to develop strategies that maximize the chances of succes while minimizing those of harm. (Anthony Reading)

Selfconfident and self-defeating attitudes both tend to be self-fulfilling, however, because they shape how we act and how others respond to us. (Anthony Reading)

Time flows through your body and you can’t really live unless you’re moving into the future at the rate of one second per second. (Bruce Sterling)

siem westerveld

Siem Westerveld (filosoof), voorziet vanuit filosofisch perspectief wat hij noemt de ‘verdichting van de tijd’: het steeds verder afnemen van de tijd tussen wat zich voordoet en de reactie of reflectie daarop. De manier waarop het leven zich ontwikkelt, laat daar steeds minder tijd voor en vraagt ons daardoor feitelijk onszelf over te geven aan technologie die voor ons denkt of situaties die om een soort automatisch handelen vragen. Siem is als de dood. Wat voor ruimte laat dit toekomstbeeld, dat hij vanuit filosofisch standpunt propageert, nog voor reflectie, verantwoordelijkheid, voor meer dan directe impulsen, die hij zowel opzoekt als vreest.

quotes
Kan een leven, in het licht van de dood, ooit werkelijk succesvol worden genoemd?

De dood moet niet worden gevreesd. (Lucretius)

Mijn grootste angst is dat er een moment komt dat door de toegenomen snelheid van communicatie de tijd zich zozeer verdicht dat er geen ruimte meer is voor reflectie. Dat we ons alleen nog maar kunnen overgeven aan de onmiddellijkheid van onze reactie, dat het anders niet meer bij te houden is. Want hoe moet het dan met verantwoordelijkheid? Als er geen tijd meer is om stil te staan bij wat we doen, of zelfs maar bij wat we denken, hoe kunnen we dan nog afgerekend worden op de consequenties van wat we doen.

david reigers

David Reigers (regisseur en schrijver) is zich overbewust van het perspectivische karakter van wat wij als realiteit ervaren. Alles wat wij waarnemen is gekleurd door onze eigen verlangens en vooronderstellingen. Als astronauten zitten wij opgesloten in de capsule van onze eigen gedachten. Is deze eenzaamheid mede gevolg van een te beperkt beeld van de werkelijkheid? Is een ander soort verbintenis mogelijk? Is de snarentheorie alleen een belofte, of meer? Wacht de wereld een Copernicaanse wending en want betekent dat voor de intermenselijke communicatie?

quotes
Op een dag zal misschien een nieuwe mens de ogen openen en zichzelf met verbazing tegenover een nieuwe natuur zien staan.

Een ‘crisis’ in de wetenschap wordt gekenmerkt door het feit dat de normale wetenschap gegevens levert waarvan sommige niet bij de oude denkgewoontes passen. De crisis wordt dan opgelost door een revolutionaire denkwijze, die een volledig nieuw licht werpt op oude feiten en door de grondleggers zelf als een soort openbaring of verlichting wordt ervaren.
Inderdaad zijn er talrijke documenten met ervaringen die opgedaan zijn tijdens een grote doorbraak, waarin de onderzoekers beweren dat hun de schellen van de ogen vielen of dat iets hen plotseling duidelijk werd en er zich na een lang onbehagen een merkwaardig gevoel van innerlijke rust en tevredenheid voordeed. (…) Omdat het na een paradigmaverandering bijna zo is ‘alsof de professionele gemeenschap plotseling is overgebracht naar een andere planeet, waar vertrouwde objecten in een nieuw licht worden gezien en ook nog nieuwe dingen ontdekt worden.
(…) Wat eerst eenden waren in de wereld van de wetenschapper, worden na de revolutie konijnen. De man die eerst een doos van buiten en boven zag, ziet hem nu van binnen en onderen.

De werkelijkheid zou mij moeten raken op een manier die mijn willen en weten te boven gaat.

Veel van … onrust zit in zijn verhalen. Zijn personages lijken hersenen te hebben waarvan de beide hersenhelften voortdurend strijd leveren met elkaar. Bewustzijn en onbewustzijn zijn verstrengeld in een wurgende omhelzing. (…) Op zijn sterkst weet … de werkelijkheid zonder veel merkbare kunstgrepen een aura van dreiging en peilloze diepte te geven.

Ik ben mij permanent bewust van de problematische status van de werkelijkheid. Omdat alles om ons heen tot op zekere hoogte een projectie van onszelf is, zijn we op onszelf aangewezen. Wellicht is ook de ander, ook de geliefde, weinig meer is dan een hersenspinsel. Ben ik mijzelf genoeg?

Ik ben een astronaut in een totaal afgesloten ruimtecapsule en alles wat er om mij heen gebeurt zie ik op monitors. Maar ik heb nooit echt contact met jou.

Tijd is afhankelijk van onze gewaarwording. De ervaring van de voortgaande tijd is een verschijnsel dat wordt gecreëerd door ons zenuwstelsel. In feite bestaan verleden, heden en toekomst tegelijk, naast elkaar in een veld van oneindige mogelijkheden. De ervaring van de lineaire tijd is de manier waarop de natuur ons er voor behoedt om alles tegelijkertijd te ervaren.

Er bestaat de sensationele en bezielende mogelijkheid van een eindige en toch niet begrensde wereld.

De wetenschappelijke waarheid van vandaag is de vergissing van morgen.

Beliefs are the eyelids of our mind.

We do not see things as they are. We see them as we are.

In de jaren dertig was er een persconferentie over het project om een telescoop te bouwen van vijf meter diameter op Mount Palomar in Californië. Op de vraag wat ze mat de nieuwe telescoop hoopten te ontdekken, antwoordden Edwin Hubble en Arthur Stanley Eddington: ’Als we dat wisten hoefden we die telescoop helemaal niet te bouwen.’ (…) Het zal steeds moeilijker worden radicaal nieuwe ontdekkingen te doen, want wetenschap is steeds minder open voor vrij onderzoek naar het onbekende, naar die waarheden waarmee we nog niet vertrouwd zijn.

sharaf musa

Het experiment vindt plaats onder leiding van Sharaf Musa (tv-presentator, politiek vluchteling, soefi, socioloog, schrijver en organisator van multiculturele debatten). Hij nodigt de gasten uit om oude zekerheden los te laten en middels debatten, maaltijden en dervish-dansen op een nieuwe manier tot elkaar te komen.

quotes
Grootvader zit op de divan te tobben. Zijn kleinkind vraagt hem: ‘Opa, u kijkt zo zorgelijk. Wat is er?’ Grootvader antwoordt: ‘Ik heb twee honden in mijn hart die een strijd aan het voeren zijn.’ Het kind vraagt: ’Hoe heten die honden, opa?’ ‘Haat en liefde.’ Het kind kijkt op en vraagt: ‘Wie gaat er winnen?’ Grootvader zegt: ‘De hond die ik voed.’ (Soefie-parabel)

De mensheid is geobsedeerd door voorspelbaarheid. De dagelijkse omloop van de zon, de seizoenen, de maan, daar baseerden onze voorouders hun voorspellingen op en die waren hen zo dierbaar dat ze deze natuurverschijnselen tot godheden maakten en vereerden met rituelen en offers. Orakels, voorspellers, astrologen en helderzienden hebben altijd vooraanstaande posities gehad. Maar zijn niet uiteindelijk al deze toekomstvoorspellers kinderen van hun eigen tijd? Hun voorspellingen gaan over hun eigen angsten en verlangens, ze gaan over henzelf, niet over de toekomst.

De mystieke weg van het Soefisme maakt het mogelijk de wereld in vele dimensies tegelijkertijd te zien en te aanvaarden, als een diamant met vele facetten.

Veel van onze angsten en verlangens hangen samen met de overgang van het paradigma van het individualisme naar iets wat meervoudig en dubbelzinnig is. We zijn niet één ding, we zijn niet één persoon, er is niet één seksuele, ideologische of professionele identiteit, maar een dorst naar het oneindige. We staan niet langer tegenover individuen maar in plaats daarvan tegenover meervoudige maskers, combinaties van uiteenlopende rollen die we op verschillende momenten spelen, meervoudige gelaagde identificaties.

De woorden ‘nafs’ in het Arabisch en ‘zelf’ in het Nederlands verwijzen naar de totaliteit van wie wij zijn: lichaam, geest, zelfbewustzijn. Maar wat is daar nog meer deel van? De meeste mensen gaan er vandaag de dag van uit dat ‘zelf’ meer omvat dan datgene waar je bewust van bent, dan je weet en kan kennen. Zo hebben we een onderbewuste. Het wordt daardoor heel moeilijk om te bepalen waar de grens ligt tussen zelf en ander. Misschien juist omdat het zo moeilijk is wordt die grens tot een obsessie.

Een moskee bedekt met tapijten om de gelovigen symbolisch van de aarde los te maken.

Het doel van alle mystieke tradities is te bereiken dat de nafs, het ego of de lagere ziel, wordt overwonnen zodat men kan opgaan in het goddelijke. De islamitische mystieke literatuur stelt duidelijk dat het reinigen van de ziel van begeerte en eigenbelang geen geringe mystieke opgave is.

‘Soefisme is de weg die ik volg, maar om te zeggen dat ik Sufi ben is teveel eer.’

‘Soefisme is vol van tolerantie en openheid, geeft ruimte aan individuele verkenning van wat de juiste weg is.’

Bij een eerste ontmoeting met de Islam voelen mensen zich vaak alsof ze in een woestijn staan, buiten de muren van een stad die naar de dood ruikt. Als ze daarentegen tot Soefisme worden aangetrokken belanden ze in een prachtige tuin die verborgen ligt achter de muur die traditionele Islamitische huizen omringt. In een levende Islamitische gemeenschap beschermen de muren de tuin en de menselijke warmte daarbinnen, dat zijn de redenen dat de muur bestaat.

Alles heft twee zijden, twee gezichten, een westerlijke en een oosterlijke. Als we de westerlijke kant van de dingen bekijken zien we de zon niet, want de zon gaat onder in het westen. Als we daarentegen naar de oosterlijke kant van de dingen kijken zien we de zon schijnen in zijn volle glorie. Alle dingen hebben beide kanten tegelijkertijd, maar de meeste mensen zien slechts hun westerlijke kant.

‘When you enter a dance,
you leave both worlds behind.
The world of the dance
lies beyond heaven and earth.’

Producent Hugo Lansink